banner daniela marszałka

Górskie skalpy *

Ta strona zawiera wyliczankę podjazdów ze wszystkich moich wojaży od lipca 2003 roku. W latach 2005-2012 począwszy od La Marmotte a skończywszy na GF Leggendaria Charly Gaul przy okazji polowania na poszczególne „kolarskie góry” wystartowałem w 17 górskich wyścigach typu „gran fondo”, „cyclosportive” czy „radmarathon”. Wziąłem także udział w trzydniowym rajdzie po wzgórzach Masywu Centralnego (L’Ardechoise 2006) oraz krótkim wyścigu z gatunku „hill climb” (Kaunertaler Gletscherkaiser 2011) z metą pod jednym z tyrolskich lodowców. Zaliczyłem kilkaset wzniesień. Niektóre po dwa-trzy razy, zaś włoską przełęcz Campolongo nawet pięciokrotnie i przy tym za każdym razem od północnej strony.

Wiadomo jednak, że góra górze nierówna. Na swym koncie mam zarówno pagórki o przewyższeniu spotykanym na premiach górskich Tour de Pologne czy trasach ardeńskich klasyków, jak również przeszło 20- czy 30-kilometrowe góry o przewyższeniach ponad 1000 czy 1500 metrów. Pośród tych drugich wiele rozsławionych wydarzeniami z bogatej historii Tour de France, Giro d’Italia, Vuelta a Espana czy Tour de Suisse. W poniższej tabelce wymieniam tylko swe godniejsze „zdobycze” tzn. podjazdy o amplitudzie (wysokości względnej) co najmniej 500 metrów.

Niemniej nawet ten najbardziej obiektywny wyznacznik nie jest optymalnym kryterium przy „oddzielaniu ziaren od plew”. Dlatego na poniższej liście zabrakło kilku wzniesień, które ze względu na swą stromiznę, mój słabszy dzień czy ulokowanie na trasie ważnego wyścigu zapadły mi w pamięć bardziej niż niejedna, większa góra spośród tych wymienionych. Z grona pamiętnych „maluchów” wymieniłbym przede wszystkim: Colletto del Moro rodem z GF Fausto Coppi 2008, Pra Loup z lipca 2009 roku, Monte Penegal z maja 2010 roku, toskańskie Il Ciocco z lipca 2011 roku, La Planche de Belles Filles zmęczoną na finiszu Les 3 Ballons 2012 czy też finałową część wspinaczki do Obserwatorium w masywie Gran Sasso z roku 2014.

Obecnie nie licząc powtórek czyli ponownego zdobycia konkretnej góry od tej samej strony doliczyłem się już 569 wzniesień o przewyższeniu co najmniej pięciuset metrów (w tym dwa krajowe). Pośród nich mam 333 „okazy” o przewyższeniu przynajmniej tysiąca metrów. Zdecydowaną większość swych „trofeów” tzn. 423, w tym 271 największe „ustrzeliłem” w Alpach, na wielkim obszarze od Bawarii na północnym-wschodzie po Prowansję na południowym-zachodzie. Do tej kolekcji dorzucić mogę jeszcze 68 wzniesień w Pirenejach (względnie w innych górskich pasmach Katalonii) oraz 43 w Apeninach. Poza tym 11 podjazdów w Wogezach, 8 gór w Masywie Centralnym, po 7 wspinaczek w Jurze i Szwarzwaldzie oraz dwa nieco przypadkowe „łupy” w polskich Sudetach tzn. przełęcz Okraj w Karkonoszach i Czarną Górę w masywie Śnieżnika.

Moją ulubioną „krainą łowiecką” jest Bella Italia. Po włoskich szosach kręciłem niemal co roku, za wyjątkiem sezonów 2005, 2009 no i 2017. Dzięki temu na ziemi Coppiego i Bartalego zaliczyłem już 268 większych podjazdów, w tym 178 o przewyższeniu minimum tysiąca metrów. Na drugim i trzecim miejscu w tym zestawieniu plasują się Francja i Szwajcaria. W ojczyźnie Hinault i Anquetila zdobyłem jak dotąd 168 wzniesień, z czego 87 o amplitudzie ponad tysiąca metrów. Natomiast w kraju rozsławionym przez Kublera i Kobleta poznałem jak na razie 64 góry, w tym 35 „tysięczników”. Na dalszych miejscach znajdują się: Hiszpania 22 (14), Austria 17 (9), ex-aequo Andora 9 (4) i Słowenia 9 (4), Niemcy 8 (1), nasza niezbyt górska Rzeczpospolita 2 (0), Liechtenstein 1 (1) i w końcu San Marino 1 (0).

Brnąc głębiej w tego rodzaju statystyczne analizy pokusiłem się o rozebranie na czynniki pierwsze włoskiej geografii swych podbojów. Wyszło mi, że aż 82 (53) ze wspomnianych 268 wzniesień przejechałem w regionie Trentino-Alto Adige. Z tego 47 (28) w prowincji Trento i 35 (25) w prowincji Bolzano. Na drugim miejscu pośród włoskich regionów jest Wenecja Euganejska – 40 (28), zaraz za nią Piemont z wynikiem 39 (26), a tuż za „podium” Lombardia – 32 (23). Na dalszych miejscach znajdują się: Friuli / Wenecja Julijska – 15 (9), Toskania – 14 (7), Dolina Aosty – 11 (10), Liguria – 10 (6), Abruzja – 7 (4), Lacjum – 5 (4), Emilia-Romania – 4 (3), Marche – 4 (1), Umbria – 3 (2) oraz Molise – 1 (0).

Nowości redakcyjne

Dotychczasową tabelę o przesadnej długości postanowiłem podzielić na krótsze odcinki czasowe. Na tej stronie podaję zatem jedynie informacje na temat kolarskich szczytów zdobytych przeze mnie w tegorocznym sezonie. Natomiast dane wzniesień pokonanych w latach 2003-2018 znajdują się na siedmiu podstronach wyświetlających się na pasku u góry strony. Co do zasady zawierają one listę podjazdów z dwóch kolejnych sezonów. Wyjątkiem są pierwsze cztery lata, z uwagi na skromniejszy dorobek moich najwcześniejszych wojaży. Nazwy wszystkich gór ujętych w owych siedmiu tabelach powiązałem z konkretnymi wpisami ze strony głównej. W ten sposób każdy czytelnik może znaleźć informacje na temat interesującej go premii górskiej bez znajomości kalendarium moich podróży. To znaczy bez przeglądania sekcji „archiwum”. Poza tym zlikwidowałem większość dotychczasowych kategorii z sekcji „wyprawy” pozostawiając tylko dwie: 1. „Gran Fondo” obejmującą wpisy na temat wyścigów i rajdów, w których brałem udział w latach 2005-2012 oraz 2. „Route des Grandes Alpes” będącą relacją z 14-etapowej eskapady szczególnego rodzaju, na którą wraz z czterema innymi śmiałkami porwałem się na przełomie czerwca i lipca 2013 roku.

Nazwa i Kraj Data Początek Wysokość Amplituda Długość Średnie Nachylenie
Saint-Nizier-du-Moucherotte (FRA) 31.05.2019 Grenoble D106 1159 m. n.p.m. 951 m. 14,2 km 6,7 %
Col de Porte (FRA) 1.06.2019 La Tronche D512 1326 m. n.p.m. 1107 m. 15,7 km 7,1 %
Col de Palaquit (FRA) 1.06.2019 Grenoble D57 1154 m. n.p.m. 931 m. 14,5 km 6,4 %
Source de la Moliere (FRA) 2.06.2019 Sassenage D531 1632 m. n.p.m. 1429 m. 34,0 km 4,2 %
Col de la Charmette (FRA) 2.06.2019 Saint-Egreve D105 1261 m. n.p.m. 1028 m. 12,0 km 8,6 %
Charmant Som (FRA) 3.06.2019 Saint-Laurent-du-Pont D520B 1668 m. n.p.m. 1240 m. 22,4 km 5,5 %
La Ruchere / Chemin du Habert (FRA) 3.06.2019 Saint-Christophe-sur-Guiers D520C 1135 m. n.p.m. 734 m. 10,0 km 7,3 %
Col du Mont-Noir (FRA) 4.06.2019 Saint-Gervais D35 1421 m. n.p.m. 1231 m. 17,4 km 7,1 %
Col de Preletang (FRA) 4.06.2019 D531 / D292 1267 m. n.p.m. 1034 m. 16,3 km 6,3 %
Super Collet (FRA) 5.06.2019 Allevard D525A 1635 m. n.p.m. 1170 m. 15,3 km 7,6 %
Chamrousse sud(FRA) 5.06.2019 Uriage-les-Bains D111 1721 m. n.p.m. 1310 m. 17,6 km 7,4 %
Sanctuaire N.D. de la Salette (FRA) 6.06.2019 Pont de Gournier D212C 1758 m. n.p.m. 778 m. 11,8 km 6,6 %
Col du Noyer (FRA) 6.06.2019 Le Noyer D17T 1664 m. n.p.m. 556 m. 6,7 km 8,3 %
Pipay-les-Sept-Laux (FRA) 7.06.2019 Tencin D30 1597 m. n.p.m. 1347 m. 19,5 km 6,9 %
Col du Coq (FRA) 7.06.2019 Saint-Nazaire-les-Eymes D30 1434 m. n.p.m. 1090 m. 12,6 km 8,6 %
Le Poursollet (FRA) 8.06.2019 Sechilienne D113 + D114 1731 m. n.p.m. 1357 m. 18,3 km 7,4 %
Col du Luitel (FRA) 8.06.2019 Sechilienne C1 1264 m. n.p.m. 895 m. 10,1 km 8,9 %
Lac Besson (FRA) 9.06.2019 Le Bourg d’Oisans D211 2080 m. n.p.m. 1361 m. 17,6 km 7,7 %
Villard-Reymond (FRA) 9.06.2019 La Paute D526 1650 m. n.p.m. 920 m. 13,0 km 7,1 %
Col du Galibier (FRA) 10.06.2019 La Clapier D1091 2642 m. n.p.m. 1900 m. 42,6 km 4,5 %
Col du Sabot (FRA) 11.06.2019 La Verney D43A 2100 m. n.p.m. 1289 m. 14,5 km 8,9 %
Col de Sarenne (FRA) 12.06.2019 La Freney-d’Oisans D1091 + D25 1999 m. n.p.m. 1072 m. 15,6 km 6,9 %
Le Mont-Colombis (FRA) 13.06.2019 Remollon D53 1734 m. n.p.m. 1053 m. 11,6 km 9,1 %
Col de Moissiere (FRA) 13.06.2019 La Baite-Neuve D214 1573 m. n.p.m. 720 m. 9,6 km 7,5 %
Vallon du Cristillan / Les Claux (FRA) 14.06.2019 Maison du Roi D60 2040 m. n.p.m. 983 m. 15,1 km 6,5 %
Station de Risoul (FRA) 14.06.2019 Guillestre D86 + D186 1902 m. n.p.m. 930 m. 13,8 km 6,7 %
Col Agnel (FRA) 15.06.2019 Ville-Vieille D5 + D205 2744 m. n.p.m. 1365 m. 20,7 km 6,6 %
Chapelle de Clausis (FRA) 15.06.2019 Clot la Chalpe D5 2379 m. n.p.m. 631 m. 9,9 km 6,4 %
Col du Parpaillon (FRA) 16.06.2019 Le Pont Neuf D994D + D39 2637 m. n.p.m. 1835 m. 26,5 km 6,9 %